wtorek
| 12 listopada 2019

Propagatorzy ideologii LGBT dokonujący właśnie ogólnoświatowej rewolucji światopoglądowej opierają się na podstawowym twierdzeniu, że homoseksualizm jest czymś całkowicie naturalnym i równoprawnym z heteroseksualizmem. Uznają to za dogmat oparty na solidnych podstawach naukowych i niepodlegający żadnej dyskusji. W krajach zachodnich taka dyskusja jest już praktycznie niemożliwa, ale w Polsce, gdzie istnieje jeszcze wolność słowa spróbuję z niej skorzystać i wykazać jak jest naprawdę. Ponieważ podstawowym argumentem homoaktywistów w walce z prawdą jest zarzut gołosłowności i nienaukowego podejścia, postaram się, omawiając poszczególne zagadnienia, podać źródła, z których korzystałem (liczby w nawiasach oznaczają publikacje naukowe, których spis zamieszczam na końcu według kolejności cytowania).

Początkiem rewolucji było wykreślenie homoseksualizmu z listy chorób psychicznych przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (APA) w 1974 roku. Odbyło się to w atmosferze skandalu, przy udziale obecnych na sali obrad działaczy organizacji gejowskich, wywierających silną presję na obradujących. Główną rolę odgrywali homoseksualni psychiatrzy. Pretekstem były wyniki skąpych badań naukowych, zawarte w następujących publikacjach: E. Hnooker, "The adjustment of the male ofert homosexual", 1957, E. Robin, M. T. Saghir, "Male nad female hoomosexuality: Natural history", 1971; A. C. Kinsey, W. B. Pomeroy, C. E. Martin "Sexual Behaviour in The Hhuman Male", 1948; C. S. Ford, F. A. Beach, "Patterns of Sexual Behavior", 1954.

To dość skromny zakres badań jak na podstawę tak poważnej decyzji. W dodatku zakwestionowano ich wartość. Badania Hooker zostały zdemaskowane jako tendencyjne i zmanipulowane, w drugich dokonano wstępnej selekcji osób pod kątem uzyskania pożądanych wyników, w trzecim próba okazała się niereprezentatywna, a czwarte dotyczyło zachowań w kulturach pierwotnych, które niesłusznie generalizowano. Badania wskazujące inne wyniki zignorowano. Zadecydował "ideologiczny nastrój czasów" (Richard Bayer The politycy of diagnosis). Kilka lat później, gdy opadły emocje, 63 proc. członków APA w ankiecie wypowiedziało się przeciw tej decyzji, ale było już za późno. Aktywiści LGBT lobbują za wykreśleniem z listy innych zaburzeń t.j. sadyzm, masochizm, pedofilia i inne.

Jakie są skutki praktykowania homoseksualnego trybu życia? Szeroki zakres badań potwierdza zdecydowanie wyższe wskaźniki dysfunkcji zdrowia psychicznego. Są to przede wszystkim:

- wyższy poziom uzależnień

- większa skłonność do samobójstw

- wyższy poziom niemonogamicznych związków

- wyższy poziom zakażeń drogą płciową

- uzależnienia od seksu

- zaburzenia osobowości

- depresje i lęki - ogólnego poziomu patologii

- neurotyczności.

Wynika to z analizy 42 opisów badań naukowych. Żeby zbytnio nie przedłużać, zacytuję tu tylko niektóre, szczegółowe wyniki dotyczące ryzyka zaburzeń psychicznych u kobiet (w %), (1): hetero. homo jakiekolwiek zaburzenia lękowe. 22,4. 40 depresja. 12,9. 34,5 zażywanie substancji psychoaktywnych. 7,2. 19,5.

 

Skutki: hetero homo
jakiekolwiek zaburzenia lękowe 22,4 40
depresja 12,9 34,5
zażywanie substancji psychoaktywnych 7,2 19,5

 

Średnio poziom zaburzeń psychicznych u osób homoseksualnych jest nawet 2-4 razy wyższy niż u heteroseksualnych. Już to stawia pod znakiem zapytania słuszność wykreślenia homoseksualizmu z listy zaburzeń psychicznych.

Najgorzej przedstawia się sytuacja z HIV. W USA 49 proc. nosicieli wirusa to geje (2). Także inne choroby przenoszone drogą płciową wyglądają zatrważająco: kiła - 18-60 proc., Gonorrhea - 17 proc., Chlamydia - 13 proc. Ogólnie w populacji ludzkiej to od ułamka do 4 proc. (3). Na zwiększoną zachorowalność ma wpływ częste uszkadzanie śluzówki odbytu przy stosunkach analnych.

Działacze homoseksualni próbują przekonywać, że homoseksualizm jest wrodzony i uwarunkowany genetycznie. Z badań (stosunkowo nielicznych) tak nie wynika (wiele z nich jest kwestionowanych od strony metodycznej i interpretacyjnej). Największą próbę bliźniąt jednojajowych (5512 par) przebadali pod tym kątem Berman i Brueckner. Z badań tych nie wynika, że geny są istotnym czynnikiem warunkującym homoseksualizm. Podobne wnioski wynikają z innych dużych programów badawczych (4,5). Także badania na chromosomach nie potwierdziły genetycznego uwarunkowania homoseksualizmu. Zwolennicy tej teorii najchętniej powołują się na badania Hamera i Deana. Są one silnie kwestionowanie. Także zespół w skład którego wchodził Hamer, na innej próbie nie potwierdził wcześniejszych wyników (6). Wydaje się pewne, że predyspozycje homoseksualne warunkują czynniki środowiskowe. Potwierdza to tak wiele badań, że w krótkim artykule nie sposób ich przytoczyć. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne ignoruje je wszystkie. To jeszcze jeden dowód, że decyzja o wykreśleniu homoseksualizmu z listy chorób psychicznych miała podłoże pozamerytoryczne.

Jednym z czynników zdecydowanie zwiększających prawdopodobieństwo wystąpienia zachowań homoseksualnych w dorosłym życiu są zaburzenia tożsamości płciowej u dzieci (GID). Tu także przeprowadzono wiele badań. Np. Ritter i Terndrup (7) ,dowodzą, że u 3/4 chłopców, u których zdiagnozowano GID, w dorosłym wieku rozwijają się skłonności homoseksualne. Super i Bradley (8) oceniają, że tolerancja rodziców dla zachowań niezgodnych z płcią prowadzi do ich rozwoju, co rzutuje później na ich zachowaniu w dorosłości.

Czy możliwa jest terapia homoseksualizmu? Aktywiści i ideolodzy LGBT jednoznacznie twierdzą, że nie. Na skutek ich nacisków szereg krajów zakazał takich terapii. W rzeczywistości jest bardzo wiele prac potwierdzających skuteczność terapii. Przytoczę tylko jedną tabelkę z raportu NARTH (9):

 

Badania Liczba osób % osób po terapii wyznających się za heteroseksualne
Nicolosi (2000) 318 17,6
Shidlo, Scroeder (2002) 202 4
Spizer (2003) 183 95 (kobiety), 78 (mężczyźni)
Sheaffer i in.(2000) 228 70,1

 

 

Badań jest bardzo wiele, nie sposób ich wszystkich tu przytoczyć. Beata Wieczorek (10) podaje historię 87 osób, które zmieniły swoją orientację na heteroseksualną, a także odsyłacze do stron www zawierających 218 nagrań wideo ze świadectwami takich osób. Można przyjąć, że średnia skuteczność terapii jest nie mniejsza niż 30 proc., czyli podobna jak w przypadku innych schorzeń psychicznych.

Ideolodzy LGBT chętnie używają argumentu o rzekomej szkodliwości leczenia homoseksualizmu. Sumaryczne wyniki wielu badań dają następujący obraz: 1128 osób potwierdziło korzystny rezultat terapii, 276 odczuło jakieś skutki negatywne (11-16).

Bardzo poważnym problemem są tzw. homorodzicielstwo i żądania przez pary homoseksualne prawa do adopcji (w wielu krajach już niestety zrealizowane). Wszystkie badania długofalowe pokazały kłopoty z tożsamością seksualną i nonkonformizmem płciowym u dzieci wychowywanych przez osoby homoseksualne. Takie dzieci znacznie częściej stawały się też homoseksualistami. Badań jest tak wiele, że nie sposób ich tu przytoczyć. Zainteresowanych odsyłam do cytowanego już opracowania Beaty Wieczorek (10).

Reasumując, należy stwierdzić, że homoseksualizm jest zaburzeniem psychicznym a uleganie agresywnej propagandzie homolobby może mieć fatalne skutki społeczne. Szczególnie należy chronić przed tą propagandą dzieci i młodzież w okresie dojrzewania.

Bibliografia:

1. Gilman S. E., Cochran S. D., Masy V. M., Hughes M., Ostrow D., Gessler R. C., 2001, Risk of psychiatric disorders among individuals reporting same-sex sexual partners in the National Comorbidity Survey, "American Journal of Public Health", 91(6), s. 933-939.

2. Centers for Disease Control and Prevention (CDC), 2009, Gay nad Bisexual Man: NHIV/AIDS, http://www.cdc.gov/nchhstp/nevsroom/docs/FastFacts-MSM-FINAL508C OMP.pdf.

3. J.w, 2011, Sexualy Transmited Diseasis Surveillance, http://www.cdc.gov/std/stads11/Stoch.htm.

4. Hershberger S. L., 1997, A twin registry study of małe and female sexual orientation, "The Journal of Sex Research", 34, s. 212-222.

5. Kendler K. S., Thorton M. L., Gilman S. E., Gessler R. C., 2000, Sxual Orientation in U. S. National Sample of Twin and Nontwin Sibling Pairs, "American Journal of Psychiatry, 157(11), s. 1843- 1846.

6. Pattatocci A. M., Peterso n C., Fulker D. W., Chętny S. S., Krugliak L., Hammer D. H., 1995, Linkage between sexual orientation and chromosome Xq28 in males but not in females, "Nature Genetics", 11(3), s. 248-256.

7.Ritter K. Y., Terndrup A. I., 2002, Handbook of affirmative psychoterapy with lesbians and gay men New York-London: The Guilford Press.

8. Super K. J., Bradley S. J., 1995, Gender Identity Disorder and Psychosexual Problems in Childern and Adolescents. New York: The Guilford Press.

9. Phelan J. E., Withead N., Sutton P. M., 2009, What Research Showes: NATTH's respons to the APA Claims on Homosexuality. A Report of the Scientific Advisory Comittee of the National Assotiation for Rezearch and Therapy of Homosexuality. "Journal of Homosexuality'.

10. Wieczorek B. Homoseksualizm, Warszawa 2017.

11. Jones S. L.,Yarhous M. A., 2007, Ex-gays? A. longitudinal study of religiously mediator Chance in religiously mediator change in Sexual orientation, Downer's Grove: Inter Varsity Press.

12. Spiker R. L., 2003, Can some gay men and lesbians change their Sexual orientation? 200 particpants reporting a change their sexual orientation. "Archives of Sexual Behavior", 32, s.403-417.

13. Nicolasi J., Nicolasi L. A., Pots R. W., Retrospective self- reports of changes in homosexual orientation: A consumer surowy of onversion therapy clients, " Psychological Reports", 86, s. 1071-1088.

14. Beckstaed A. L., Morrow Ś. L., 2004, Hormon clients experiences of co Verizon therapy: The need for a new testament approach, "The Couseling Psychologist", 32, ś. 651-690. van der Beek C., van Goozen S. H. M., Huntelaar J. K., Cohen-Kettenis P. T.,2009, Prenatal sex hormones (maternal and amiotic fluid) and gender- related play behavior in 13-month-old infant, "Archives of Sexual Behavior", 38(1), s. 6-15.

15. Shildo A., Schroeder M., 2002, Changing sexual orientation: A consumer's report. "Professional Psychology: Research and. Practice", 33, s. 249-259.

16. Flentje A., Beck N. C., Cochran B. N., 2013, Sexual orientation therapy interventions: Pespectives of ex-ex-gay indywidualne, "The Journal od Gay & Lesbian Mental Health" 17(3), s. 256-277.

Fot. Agnieszka Radzik

Opublikował:
Piotr Lutyk
Author: Piotr Lutyk
O Autorze
Dr inż. Piotr Lutyk - leśnik, specjalista w zakresie ochrony ekosystemów, były naczelnik Wydziału Ochrony Ekosystemów Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie.
Ostatnio opublikowane artykuły tego autora

wSensie.pl to polski portal internetowy, którego celem jest dostarczanie Czytelnikom najwyższej jakości informacji i opinii. Na naszych stronach znajdą Państwo najważniejsze informacje ze świata polityki i gospodarki, liczne wywiady i komentarze oraz wideo. 2018 Copyright wSensie.pl
Zgodnie z rozporzadzeniem możesz cofnąć zgode którą wcześniej nam dałeś. Jednak uprzedzamy że portal może przestać działać poprawnie. Cofnij zgodę.

Ta strona wykorzystuje pliki cookie

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z naszego serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w cookies kliknij na „x” w prawym górnym rogu tej informacji. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Więcej o polityce prywatności możesz przeczytać tutaj.